kac

Wczoraj byłam u Madzi na pokazie zdjęć, filmów, ze ślubu i podróży poślubnej. Nawet nie wiem jak mam opisać to, że czułam, że nie pasuję do tego towarzystwa. Osoby owszem miłe i w ogóle, no ale cóż żyjemy w całkiem innym świecie.
No i się wczoraj upiłam. Upiłam się i dopiero do mnie w tedy dotarło ile we mnie żalu i pretensji. Dziś na tym siedzę i zastanawiam się czy istnieje jakaś szansa, że sobie poradzę z tym wszystkim. Chodzę dziś z bolącą głową - no cóż KAC. Jak to kiedyś śmiałam się z innych - Kac morderca nie ma serca.

Najgorsze, że wczoraj się za bardzo odsłoniłam. Gdy zadzwoniłam bo Lubego by po mnie przyjechał, on wolał bym wzięła taksówkę - bo grał. Jak to zabolało, łzy same spływały mi po policzkach. Powiedziałam nawet dwóm osobą, że jestem żałosna bo wyszłam za mąż ponieważ nie miałam odwago wrócić do rodziców. Dziś siedzę i zastanawiam się ile w tym prawdy. Nie poznam pewnie nigdy odpowiedzi, bo była w tedy taka sytuacja, a nie inna. Po tylu latach nie mieszkania z rodzicami nie chciałam do nich wracać, bałam się, że zakopię się tam i zniknę. Tylko, że biorąc ślub nie tak myślałam...

wracając wczoraj taksówką to usłyszałam w radiu i dziś udało mi się tą piosenkę znaleźć KLIK